close
تبلیغات در اینترنت
آرایه های ادبی کتاب ادبیات سال سوم راهنمایی 2
.X.

آرایه های ادبی کتاب ادبیات سال سوم راهنمایی 2

منظره ای زیبا از سواحل بنگلادش منظره ای زیبا از سواحل کولالام پور منظره ای زیبا از سواحل بنگلادش

این متن قابل ویرایش می باشد:
تذکر برای استفاده از سئو قالب: ✿ بلاکهایی که استفاده نمیکنیداز قالب خارج کنید ✿ استایل انجمن در صورت عدم استفاده از قالب خارج کنید
خطای استاندارد قالب از کد نویسی نمی باشد وچندین بار چک شده است✿ سرعت بارگذاری قالب و استاندارد کد نویسی و سئو فوق العاده بالا می باشد
✿✿ از دست زدن به اجزای اصلی قالب یا برداشتن لینک طراح و سئو موجب ناراحتی ما می شود قطعا حرام خواهد بود ✿✿
معرفی و اخبار سایت
آخرین ارسالی های انجمن
load
عنوان پاسخ بازدید توسط
1 723 atefeh
0 197 qasem
1 506 reza
0 815 somi
1 313 zara
0 252 reza
0 345 raz
0 443 raz
0 384 raz
0 370 raz
0 466 raz
0 573 submit
0 476 submit
0 260 submit
0 363 submit
0 254 reza
0 530 reza
0 554 reza
0 404 reza
0 462 reza

آرایه های ادبی کتاب ادبیات سال سوم راهنمایی 2

انسان انگاری(تشخیص):

1)      شهرخونین، ... چشم در چشم افق می دوخت.

2)      شهر خرّمشهر شیرمردان را صدا می زد.

3)      تکبیر پر وا کرد/ در میان آتش و باروت غوغا کرد.

4)      آسمان از شوق، دف میزد / شطّ خرمشهر کف می­زد

5)      شهر یک باره به خویش آمد/چشم اشک آلوده را وا کرد

اغراق:

ادعای وجود ویژگی را گویند در کسی یا در چیزی؛ به اندازه‌ای که به دست آوردن آن ویژگی در آن کس یا چیز به آن اندازه، ناممکن باشد. اغراق عموماً باعث خیال‌انگیز شدن شعر و نثر می‌شود. شاعر به یاری اغراق، معانی بزرگ را خرد و معانی خرد را بزرگ می‌نمایاند. زیبایی اغراق در این است که غیرممکن را به گونه‌ای ادا کند که ممکن به نظر رسد. اغراق، مناسب‌ترین آرایه ادبی برای حماسه است. بیشترین اغراق در منظومه های حماسی، مانند شاهنامه سروده فردوسی و نیز آثار هومر و ویرژیل دیده می‌شود. یک نمونه از اغراق در ادبیات فارسی:

که گفتت برو دست رستم ببند                       نبسته مرا دست چرخ بلند

1)      آن طرف، نصف جهان با تانک های آتشین در راه/این طرف، ایرانیان تنها/ این طرف، تنها سلاح جنگ، ایمان بود 

2)      لحظه ای دیگر/ از تمام تانک ها، تنها/ تلّی از خاکسترِ خاموش/ ماند روی دست های دشت   

ارسال المثل:

گاه آوردن یك مَثَل در نظم و نثر یا خطابه و سخنرانی، اثرش در پروراندن مقصود و جلب توجه خواننده و شنونده،‌ بیش از چندین بیت منظوم و چند صفحه مقاله و رساله باشد.

1)      دشمن دانا که غم جان بود                                       بهتر از آن دوست که نادان بود

2)      مهر ابله مهر خرس آمد یقین                                    کین او مهر است و مهر اوست کین

3)      زی تیر نگه کرد و پرِ خویش بر او دید                         گفتا زِ که نالیم، که از ماست که بر ماست

4)      آینه گر قدّ تو بنمود راست                                       خود شکن، آیینه شکستن خطاست

5)      چو دخلت نیست، خرج آهسته­تر کن                           که می­خوانند ملّاحان سرودی

اگر باران به کوهستان نبارد                                      به سالی دجله گردد خشک رودی

طرد و عکس:

تکرار مصراع اوّل با تقدیم و تأخیر(جابه جایی) کلمات در مصراع دوم.

1)      مهر ابله مهر خرس آمد یقین                               کین او مهر است و مهر اوست کین

2)      نه داناتر آن کس که والاتر است                             که والاتر است آن که داناتر است

3)      بوستان بر سرو دارد آن نگار دلستان                        آن نگار دلستان، بر سرو دارد بوستان

4)      گلستان باشد شکفته، بر صنوبر بس عجب                 بر صنوبر عجب باشد شکفته گلستان

5)      دلبر جانان من برده دل و جان من                          برده دل و جان من، دلبر جانان من

6)      روضه رضوان من، خاک سر کوی دوست                  خاک سر کوی دوست، روضه رضوان من

7)      یوسف کنعان من، مصر ملاحت تراست                     مصر ملاحت تراست، یوسف کنعان کم

تضمین:

هر گاه شاعر یا نویسنده‌ای، بخشی از نوشته فردی دیگر را در میان اثر خود جای دهد، آن شعر یا نوشته راتضمین نموده‌است.

تضمین آشکار:

1)      چه خوش گفت فردوسیِ پاکزاد                که رحمت بر آن تُربتِ پاک باد

«میازار موری که دانه کش است              که جان دارد و جانِ شیرین خوش است»

تضمین پنهان:

6)      آن شیرزن بمیرد؟ او شهریار زاد              «هرگز نمیرد آن­که دلش زنده شد به عشق»

7)      در سینه­ام دوباره غمی جان گرفته­است             «امشب دلم به یادِ عزیزان گرفته است»

 

تشبیه:

ادعای همانندی بین دو چیز یا دو نفر را تشبیه گویند.

هر تشبیه دارای چهار رکن یا پایه است :

۱- مشبه : کلمه ای که آن را به کلمه ای دیگر تشبیه می کنیم .

۲- مشبه به : کلمه ای که کلمه ی دیگر به آن تشبیه می شود .

۳- ادات تشبیه : کلمات یا واژه هایی هستند که نشان دهنده ی پیوند شباهت می باشند و عبارتنداز : همچون، چون، مثل، مانند، به سان، شبیه، نظیر، همانند، به کردار و ... .

۴- وجه شبه : صفت یا ویژگی مشترک بین مشبه و مشبه به می باشد . ( دلیل شباهت )

مثال : علي مانند شير شجاع است . به ترتیب: مشبه (علی)؛ ادات تشبیه(مانند)؛ مشبه به(شیر)؛ وجه شبه(شجاع)

1)      حیات حقیقی مردان خدا ققنوس­وار از میان خاکستر نخل­های نیم سوخته سر برآورد.

2)      خرمشهر شقایقی خون رنگ­ است که داغ جنگ بر سینه دارد.

3)      خرمشهر مادری بود که فرزندان خویش را زیر بال و پر گرفته بود.

4)      شمع وجودش به خاموشی می گراید

5)      تا لحظه­های پیش، دلم گورِ سرد بود                    اینک به یُمن یاد شما جان گرفته است

6)      در آسمانِ سینه­ی من ابرِ بغض خُفت                    صحرایِ دل، بهانه­ی باران گرفته­است

7)      علم بال است مرغ جانت را                               بر سپهر او برد روانت را

8)      دل بی علم، چشمِ بی نور است                          مرد نادان زِ مردمی دور است

9)      تا کی آخر چو بنفشه سرغفلت در پیش                  حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

10)  بر خـاک بیفتاد و بغلـتید چو ماهی                      وآنگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

11)  ديدار يار غايب، داني چه ذوق دارد؟                     ابري كه در بيابان بر تشنه اي ببارد

12)  تا نشود راز چو روز آشكار                                 تا نشويم از پدرش شرمسار(مصراع اوّل آرایه­ی تشبیه دارد.

13)  خون میان سنگر آزادگان جوشید/ مثل یک موج خروشان شد.

14)  چون چراغ لاله سوزم در خیابان شما                     ای جوانان عجم جان من و جان شما

15)   

تضاد:

به حضور واژه­های مخالف هم در میان واژه­های نوشته­های ادبی و شعر، آرایه­ی تضاد می­گویند.

1)      به غم  مردمان شادی مکن تا مردمان نیز به غم تو شادی مکنند.

2)      پرسشِ تشنگی را تو آبی، جوابی                               ریگ­های بیابان تو را می­شناسند

3)      ای دل غم دیده حالت به شود دل بد مکن                    وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور

4)      تا کی آخر چو بنفشه سرِ غفلت در پیش؟                    حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

5)      پاک و بی عیب خدایی که به تقدیرِ عزیز                    ماه و خورشید مسخّر کند و لیل و نهار

6)      سعدیا، راست روان گوی سعادت بردند                        راستی کن که به منزل نرسد کج رفتار

7)      بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت:                         «امروز همه روی جهان زیر پر ماست»

8)      بر خـاک بیفتاد و بغلـتید چو ماهی                            وآنگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

9)      گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید          هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور

10)  که تواند دهد میوه ی الوان از چوب؟                           یا که داند که بر آرد گلِ صد برگ از خار؟

11)  بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار                             خوش بود دامن صحرا و تماشایِ بهار

12)  چو بفروختی، از که خواهی خرید                                متاعِ جوانی به بازار نیست

13)  با بدان کم نشین که صحبتِ بد                                گرچه پاکی، تو را پلید کند

14)  مپیچ از رهِ راست بر راهِ کج                                      چو در هست، حاجت به دیوار نیست

15)  عهدِ او سُست است و ویران و ضعیف                           گفتِ او زُفت و وفایِ او نحیف

16)  مهر ابله مهر خرس آمد یقین                                    کین او مهر است و مهر اوست کین

استعاره:

در لغت به معنی به عاریت گرفتن. در اصطلاح ادبیات فارسی بکار بردن

واژه­ای است به جای واژه دیگر با علاقه شباهت، با وجود قرینه. استعاره در واقع

|

نویسنده: غریب رضا | تاریخ : سه شنبه 19 ارديبهشت 1391 بازدید : 1059
ادامه مطلب
نظرات پست

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتی

مطالب مرتبط