close
تبلیغات در اینترنت
فارسی سال دوم علم و فرهنگ
.X.

فارسی سال دوم علم و فرهنگ

منظره ای زیبا از سواحل بنگلادش منظره ای زیبا از سواحل کولالام پور منظره ای زیبا از سواحل بنگلادش

این متن قابل ویرایش می باشد:
تذکر برای استفاده از سئو قالب: ✿ بلاکهایی که استفاده نمیکنیداز قالب خارج کنید ✿ استایل انجمن در صورت عدم استفاده از قالب خارج کنید
خطای استاندارد قالب از کد نویسی نمی باشد وچندین بار چک شده است✿ سرعت بارگذاری قالب و استاندارد کد نویسی و سئو فوق العاده بالا می باشد
✿✿ از دست زدن به اجزای اصلی قالب یا برداشتن لینک طراح و سئو موجب ناراحتی ما می شود قطعا حرام خواهد بود ✿✿
معرفی و اخبار سایت
آخرین ارسالی های انجمن
load
عنوان پاسخ بازدید توسط
1 757 atefeh
0 212 qasem
1 518 reza
0 834 somi
1 321 zara
0 279 reza
0 380 raz
0 471 raz
0 412 raz
0 392 raz
0 569 raz
0 595 submit
0 500 submit
0 274 submit
0 397 submit
0 289 reza
0 568 reza
0 566 reza
0 431 reza
0 481 reza

فارسی سال دوم علم و فرهنگ

                                                         علم و فرهنگ

گهر بی­هنر زار و خوار است و سست                  به فرهنگ باشد روان تندرست

                                                                                                           «شاهنامه­ی فردوسی»

گهر: اصل و نژاد.                   زار: نحیف، ناتوان، لاغر.     هنر: صنعت،  تبحر.           سست: ناپایدار

روان: روح و جان.           تندرست: سالم.      فرهنگ: فرهنگ فارسی معین فرهنگ را مرکب از دو واژه فر و هنگ به معنای ادب ، تربیت ، دانش ، علم ، معرفت و آداب و رسوم تعریف کرده‌است.     

معنی بیت: اصل و نسب خانوادگی بدون داشتن دانش و هنر، بی­ارزش و ناپایدار است و جان آدمی با علم و فرهنگ سلامت می­ماند.

درس چهارم

خردمندی(نثر مسجّع)

سجع: در لغت به معناي«آواي کبوتر» و در اصطلاح آوردن کلمات با حروف و آهنگ مشترک در شعر و نوشته­هاي ادبي­است. جايگاه سجع در نثر مانند قافيه در نظم است(همان­گونه که قافيه در انتهاي مصرع مي­آيد؛ سجع نيز در پايان جمله­ها مي­آيد). نوشته­هايي که آرايه­ي سجع در آن­ها فراوان به­کار رفته،«مسجّع» مي­گويند.

از بين شاعران و نويسندگاني که به نثر مسجّع توجّهي نشان داده و آثاري به اين سبک نوشته­اند، مي­توان به: خواجه عبدالله انصاري با «مناجات نامه»، کيکاووس­بن قابوس با«قابوس­نامه»، سعدي شيرازي با«گلستان» و قائم­مقام فراهاني با «منشآت» اشاره کرد.

دو کس: دو گروه، دو دسته.   هوده: فایده   بیهوده: بی­فایده     رنج بیهوده بردند: بدون فایده­ای خود را به سختی انداختند.

اندوخت: ذخیره کرد.          آموخت: فرا گرفت، یاد گرفت.             آموخت و نکرد: فرا گرفت ولی به آن­ها عمل نکرد.

بیت اوّل: علم را هر چند که بیشتر بخوانی و بدانی، اگر به آن عمل نکنی، نادان هستی. بین علم و عمل(جناس قلب:جابه­جایی) وجود دارد.

بیت دوم: حیوان چهارپایی که بارِ کتاب می­برد، نه انسان دانشوری است و نه به دنبال دانستن است. تلميح به آيه­ي 5 سوره­ي جمعه«مثلُ­الّذين حملوا التّوراتَ ثمَّ لَم يحملوها کمثلِ الحمارِ يحملُ الاسفار»حال کساني که عمل کردن به تورات بر دوش آن­هاست ولي به آن عمل نمي­کنند، مثل خري است که چند کتاب بر دوش خود حمل مي­کند (بدون آن­که از آن­ها باخبر باشد).

چارپای باربر: الاغ، قاطر، اسب.

بیت سوم: چهارپای بی­مغز، از این­که بارش کتاب(منشأ دانایی) است یا هیزم(منشأ آتش­افروزی)؛ کمترین اطّلاعی ندارد.

**

علم از بهر دین پروردن است: علم برای تقویت دین و ایمان است نه به خاطرِ تاراج مالِ دنیا.      از بهرِ: به خاطر(حرف اضافه ی مرکب)        **    ملک: سرزمین                      جمال: زیبایی                  خردمندان: عالمان، دانشمندان 

پرهیزگاران: پارسایان، زاهدان                            کمال: کامل شدن، تکمیل یافتن

هر سرزمینی با دانشمندانش زیباتر می­شود و هر دینی با پارسایانش تکمیل می­شود.

**

کسی که در زمان توانمندی به دیگران خوبی نکند، به هنگام ناتوانی دچار رنج و سختی می­شود. برای نادان هیچ چیز بهتر از خاموشی نیست و اگر می­دانست که خاموشی به نفع و مصلحت اوست، دیگر نادان نمی­بود.

**

کسی که با داناتر از خودش بحث کند، تا به دانایی­اش پی ببرند، به نادانی­اش پی می­برند.           جدل: بحث، مجادله.

**

از دانشمندی شنیدم که می­گفت: اگر کسی وسط حرف و صحبت کسی، در حالی­که تمام نشده، شروع به صحبت کند؛ به نادانی خودش اعتراف کرده­است.

جهل: نادانی            اقرار: اعتراف          سخن تمام ناگفته: سخنش به پایان نرسیده.

·         خردمند: عاقل، دانا.           بن: ریشه، در این­جا به معنی انتها.              سر و بن: سر و ته.(آرایه­ی تضاد دارد.) 

هر سخن شروع و پایانی دارد و انسانِ عاقل بین سخنِ دیگران حرف نمی­زند.

·         خداوند: دارنده، صاحب.              تدبیر: دور اندیشی، آینده نگری.         خموش: ساکت.

صاحب عقل و دوراندیشی و فرهنگ، تا نبیند که دیگران خاموشند، لب به سخن باز نمی­کند. 

«گلستان سعدی

نویسنده: غریب رضا | تاریخ : پنجشنبه 07 ارديبهشت 1391 بازدید : 299
ادامه مطلب
نظرات پست

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی